cherry

เกี่ยวกับCherry Girls...

posted on 17 Oct 2011 10:17 by dragoonlord in CherryGirls
คือ ผมมานั่งทบทวนดูล่ะครับ... ตอนที่ผมนั่งแปลCherry Girls ด้วยGoogle Translateเนี่ย...
 
ผมรู้สึกเหนื่อยมากเพราะว่าคำพูดในตัวนิยายส่วนใหญ่เป็นภาษาพูด แต่Dictionaryมันเป็นภาษาเขียน
ซะส่วนใหญ่ อีกทั้ง ผมไม่ค่อยมีความรู้เรื่องภาษาญี่ปุ่นเลย มีแค่ประสบการณ์การเล่นเกมกับดูเมะภาษาญ๊่ปุ่นมาตลอดตั้งแต่ป.2ที่ผมได้Gameboyมาเล่นPokemonนั่นแหละครับ...(ตอนนี้ป.ตรีปี4...) ทำให้เวลาผมนั่งแปลCherry Girlsเนี่ยต้องใช้เวลากับมันมากพอสมควร...มากจนผมรู้สึกเหนื่อยมากกว่าสนุกที่ตอนแรกแปลจากอังกฤษล่ะครับ จนมาถึงตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกว่าความสุขกับการแปลCherry Girlsมันลดลงไปมากจนเกือบจะไม่มีความสุขแล้ว เหลือเพียงแค่คำว่า "หน้าที่" ที่ต้องแปลให้กับคนที่คอยติดตาม Blog ผมมาตั้งแต่ผมปี1 (4ปีแล้วหรือเนี่ย...)
 
280153 view ขณะที่ผมโพสต์ Entry นี้ อาจจะไม่มากเมื่อเทียบกับบล็อคชื่อดังต่างๆที่ได้viewมาในระยะเวลา1ปีเท่ากับผม แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือผมรู้ดีว่าเกินกว่า4/5เป็นเพราะเหล่าfan blogที่รอติดตาม Cherry Girls แน่นอน แต่จนถึงบัดนี้ผมไม่ไหวแล้วจริงๆแฮะครับ... มองย้อนกลับไปก็มานั่งนึกดูตรูแปลไปได้ไงใช้google translateแปลไปได้ตั้ง10ตอน Undecided แถมตัวการ์ตูน4ช่องผมก็ต้องพึ่งคนอื่นอีก(เพราะยัดtextลงgoogle translateไม่ได้...) ซึ่งคนเหล่านั้นปัจจุบันก็ไม่ค่อยว่างมาแปลให้ผมแล้วด้วย แต่ผมก็โทษอะไรพวกเขาไม่ได้ ต้องขอบคุณพวกเขาด้วยซ้ำที่ทำให้BlogผมมีComic Cherry Girlsต่ออีกตั้ง5ตอน...
 
เวิ่นเว้อมากครับ... ยังไงก็ผมขอประกาศ เลิกแปลCherry Girls ณ จุดนี้เลยนะครับ แต่ ผมสัญญาว่าถ้ามีคนแปลEngจากJapผมแปลต่อแน่นอนครับ (ผมค่อนข้างมั่นใจskill Engผม) หรือถ้ามีอนิเมCherry Girls หรือคนทำซับEng Drama CD Cherry Girls ผมทำซับแน่นอนครับ ยังไงก็ต้องขอโทษคนที่คอยติดตามผลงานผมมาตลอด4ปีที่ไม่ว่าผมจะอู้ จะดอง จะไม่ว่างทำงาน จะเรียนหนักขนาดไหนจนไม่ได้แปล แต่ก็ไม่เคยเร่งไม่เคยด่าไม่เคยว่าผมเลย ขอบคุณทุกคนมากจริงๆครับ เพราะฉะนั้นเพื่อเป็นการขอบคุณและขอโทษ ผมจะแปลตอนพิเศษช่วงปีใหม่ (ซึ่งก็คือหลังตอน14ตามจริง) อีก4ตอน (เนื้อเรื่องพิเศษ2 comic2) ซึ่งก็เป็นตอนสั้นๆ แต่ถ้าผมทำ4ตอนนี้จบก็เท่ากับว่า ผมทำCherry Girlsครบเนื้อเรื่อง1ปีล่ะครับ (ถึงตอนนี้ในHobby Channelไป2ปีแล้วก็เถอะ...)
 
สำหรับใครอาจจะสงสัยทำไมมีเวลาไปทำซับแต่ไม่มีเวลาแปลนิยาย... คือทำซับผมก็แปลจากEngครับ 3-5 ชั่วโมงก็เสร็จ ขึ้นกับจำนวนบรรทัด แต่นิยายนี่ผมต้องยัดลงGoogle Translate ทำความเข้าใจ คำไหนแม่มแปลไม่รู้เรื่องผมก็ต้องยัดDictionary หาไม่เจอก็ต้องไปโพสต์ถามผู้รู้... เหนื่อยครับ ใช้เวลากว่าเยอะด้วย... เข้าใจผมด้วยนะครับ ต้องขอโทษและขอบคุณที่ได้ติดตามมาตลอด4ปีนี้นะครับ Tongue out

[Cherry Girls] “Ohh I see~” Short Comic & Column 4-1

posted on 29 Oct 2008 15:05 by dragoonlord in CherryGirls

ข้างหลังฉากกับเหล่าพี่ชายน้องชาย!?

คอมมิคที่จะทำให้หัวใจของคุณถูกเติมเต็มด้วยความอบอุ่นเกี่ยวกับวันธรรมดาๆของพวกเขา

กับ "Oh, I see!~" คอลัมน์เล็กๆที่ถูกนำมาสู่คุณโดยริโอะคุงและโทโมคุง!

คอมมิค: นางิ อายาเมะ / ภาพวาด: คาซึคาเบะ อาคิระ / ข้อความ: ฮิโรเอะ นัตซึกิ

( Comic: Nagi Ayame / Illustrations: Kasukabe Akira / Text: Hiroe Natsuki )

Translator's Note: ผมแปลงภาพเป็นภาษาไทยแล้วนะครับ

 

 

 

 

สวัสดีดีดีดี ทุกคนนนนนนนนนน! เด็กสาว(หนุ่ม)ประจำร้านCherry Girls ริโอะอยู่ที่นี่แล้ว♥
ในที่สุดวันนี้ก็เป็นวันเริ่มต้นของคอมมิเก็ต (ในเวลาที่เขียนอยู่น่ะนะ)!
มาเจอพวกเราที่บิ๊กไซต์นะ ตกลงไหม?♥♥♥

 

 

มืมมมมมม...หนูใส่ตัวไหนดี...
หนูไม่อยากใส่ลายแบบดั้งเดิมเลย...
แต่กางเกงในลายทางที่หนูชอบใส่บ่อยๆก็น่าเบื่อไป.......

 

"เธอคงจะพยายามเลือกอย่างหนักเลยสินะ
แต่เธอก็รู้นี่ว่าการคิดถึงอะไรที่มากเกินไปมันไม่ดีต่อสุขภาพน่ะ"

 

ฮืออออออ แต่ แต่~~!
ครูของหนูจะมาพรุ่งนี้ แล้วหนูก็ยังเลือกใส่กางเกงในตัวไหนไม่ได้สักที พี่โทโมช่วยหนูเลือกทีสิ~~...

 

"...นี่เธอวางแผนจะโชว์กางเกงในให้ครูของเธอเห็นรึ?"

 

 

 

ไม่มีทางงงง
ครูของหนูไม่ใช่คนที่จะตื่นเต้นกับอะไรประเภทนี้!

...แต่ แต่ สาวบริสุทธิ์ชาวตะวันตกก็ควรจะรู้วิธีใส่ชุดชั้นในภายใต้เสื้อผ้าจริงไหม?♥
เมื่อพี่ไม่เข้าใจ พี่ก็จะไม่มีทางคว้าใจเด็กผู้ชายไว้ได้นะ เข้าใจไหม?

 

"สาวบริสุทธิ์...เอาล่ะ พี่จะปล่อยมันไว้ยังงั้นล่ะกัน
——ยังไงก็เถอะ พี่ไม่เคยคิดจะคว้าอะไรประเภทนั้นหรอกนะ
ถ้าเธอต้องการคำแนะนำล่ะก็ ทำไมไม่ลองไปถามยูกิล่ะ?"

 

บู—— พี่ยูกิก็คือพี่ยูกิ เข้าใจไหม?
เขาจะต้องพูดว่า "นี่ไม่ได้หมายความว่า พี่อนุญาตให้นายออกไปกับเด็กผู้ชาย พี่สนับสนุนนาย
แต่พี่ก็ทำให้ได้แค่นั้นล่ะ"
...หรืออะไรคล้ายๆนั่นแหละ ดังนั้นเขาคงจะไม่ช่วยหนูเลือกกางเกงในหรอก!

 

"หืมมมม——นั่นก็ฟังดูเป็นเขาดี
เอาล่ะ พี่จะช่วยเธอเลือกดังนั้นโชว์ตัวที่เธอจะใส่สิ"

 

เย้ย้ย้! ถ้าอย่างนั้นมองสิพี่โทโม
นี่คือตัวแรก กางเกงในแบบเชือก☆แสนน่ารัก♥

"มันน่ารักดีนะ แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกต่างไปจากเดิมๆเลย แล้วถ้าเชือกเกิดหลุด
ขึ้นมาตอนทำงานคงเป็นเรื่องใหญ่น่าดูล่ะ"

 

หนะ...หนูว่าพี่พูดถูกล่ะ
ถ้าอย่างนั้~น กางเกงในลายลูกไม้แบบlowlegพวกนี้ล่ะ??
....หยาาา♥ มันเล็กมากจนหนูรู้สึกเหมือนหนูจะล้นออกมาแน่ะ♥♥

 

"อะไรล้น....เดี๋ยวก่อน พี่ว่าพี่ไม่ถามดีกว่า
การพูดตามที่เห็นบางครั้งมันก็... แต่——มันไม่สมควรที่จะเรียกเจ้านี่ว่า "lowleg" นะ"

 

เอ๋? มันไม่ได้ถูกเรียกว่าlowlegเหรอ?

 

"กางเกงหรือกางเกงในที่ถูกใส่เอวต่ำๆจะถูกเรียกว่า "lowrise"
แต่นิยาม "lowleg" ของพวกมันแพร่กระจายอยู่แค่ในอุตสาหกรรมโดจินและ
วงการโมเอะเท่านั้น นอกนั้นก็ไม่เรียกกันแล้ว"

 

เอ๋อ๋อ๋อ๋อ๋อ๋ จริงเหรอ!?

 

"——แล้วก็ไม่ใช่แค่การเกงใน แต่เสื้อผ้าใส่ท่อนล่างชนิดอื่นๆที่ใส่เอวต่ำๆ
จะถูกเหมารวมด้วยกันและถูกจัดอยู่ในประเภท"lowrise"
"lowrise" คือคำที่มากับการพูดถึงสิ่งของที่ถูกออกแบบมาให้ใส่ที่สะโพกด้านล่างๆ
แต่มันก็ไม่ใช่คำนามที่ระบุลักษณะเฉพาะตัวเหมือน"T-Back" หรือ"G-String" "

ถ้าอย่างนั้น ถ้าอย่างนั้น กางเกงในตัวนี้มีชื่อไหม?
กางเกงในลามกตัวนี้เหมือนกับที่พวกเด็กสาวในStrikeอะไรสักอย่างใส่เพื่อโชว์ก้น?

 

"มันถูกนะที่จะเรียกพวกนั้นว่ากางเกงเอวต่ำ แต่...ถึงอย่างนั้น
พวกมันก็ค่อนข้างพิเศษสุดๆเครื่องนุ่มห่มพวกนี้ถูกเรียกว่า 'scanty' ในญี่ปุ่น
ซึ่งค่อนข้างจะหาดูยาก
——ก่อนอื่น สิ่งที่เด็กผู้หญิงในอนิเมพวกนั้นใส่ ไม่ใช่กางเกงในหรอกนะ"

 

โอ้ว พี่โทโม พี่รู้เรื่องแปลกๆเยอะเหมือนกันนะเนี่ย~...
สมกับที่พี่เป็นคนแปลกเพราะไม่ใส่กางเกงในจริงๆ!

 

"...ที่สำคัญกว่านั้น เธอไปได้กางเกงในพวกนี้มาจากไหน? เธอคงไม่ได้ไปสั่งของ
ผ่านรายการสินค้าทางเมลล์แปลกๆอีกใช่ไหม?"

 

 

มืม-มม หนูได้ของพวกนี้จากมาม๊า
ตอนที่หนูบอกท่านว่าคนที่หนูชอบกำลังจะมา ท่านก็บอกว่า
"ถ้าอย่างนั้น หนูต้องใส่มันเพื่อเรียก 'ความมั่นใจ♥' ♥♥♥"

 

"ท่านเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย...
——เฮ้ ป้ายนี่เขียนว่าอะไรเหรอ?"

 

 

ป้าย? ไหนดูซิ ไหนดูซิ...
เฮ้! ชื่อพี่นาโอะถูกเขียนอยู่บนนี้....!!!!

 

"...พี่นาโอะเคยใส่เจ้าพวกนี้ตอนที่อายุพอๆกับเธองั้นรึ...?
มาคิดๆดูแล้ว พี่คิดว่าพี่เคยได้ยินเขาพูดบางอย่างคล้ายๆ
'พี่เลิกตอนที่สะโพกของพี่ไม่เข้ารูปแล้ว' มาก่อนนะ..."


งั้นของพวกนี้ก็เป็นของที่ตกทอดมาถึงหนูงั้นสิ...!?
หนูรักมาม๊ามาก แต่ท่านไม่ค่อยระมัดระวังเลย...ท่านเหมือนพี่นาโอะจริงๆ

 

"...ถ้าเธอใส่ไม่ได้ มันคงจะแย่อยู่เหมือนกัน——
พี่อาจจะต้องเอาไปขายให้ยูกิซะแล้ว"

 


อูหยาาา!!
ไม่นะ! ถ้าพี่ยังมีความเป็นคนอยู่ อย่าทำเรื่องแย่ๆแบบนั้นนะ~~~!!!

 

Tranlator's Note: รู้สึกตอนนี้ผมแปลเมาๆหลายจุดแฮะ...

- 'Strikeอะไรสักอย่าง' /gg ผมล่ะชอบเรื่องนี้จริงจริ๊ง ^^

- งวดนี้มาเร็วเพราะผมอยากนอนเร็วๆสักคืนครับ เริ่มไม่สบาย

ริโอะได้พัดพาพายุแห่งความสับสนเข้ามาสู่"เด็กชาย"ในร้านเมดคาเฟ่『Cherry Girls』ทุกคน
เหล่าพีชายต่างรู้สึกเป็นกังวลว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร แต่ความจริงจากปากริโอะกลับทำให้ช็อก!
ไม่สิ....เพราะเป็นริโอะ มันเลยไม่ช็อกจนเกินไปมั้ง?

 

 

"Boys That Enjoy Maid Clothing!?" บทที่ 4 ตอนที่ 01

 

 

เรื่องนี้เกิดในเย็นวันหนึ่งของช่วงต้นหน้าร้อน
『Cherry Girls』ถูกอัดแน่นไปด้วยผู้คนเช่นเคย
ในเวลานั้น...

ริโอะ: "พี่...พ-พ-พ-พ-พี่นาโอะ!! หนูมีปัญหาใหญ่ ใหญ่ ใหหหหหหหหหหหญ่แล้ว!!"

นาโอะ: "หวา...มีอะไรเหรอริโอะคุง?"

 

ริโอะคุง ผู้ซึ่งควรจะไปเล่นที่บ้านเพื่อนในวันหยุดของเขา พุ่งเข้ามาราวกับพายุที่ประตูหน้า เขาวิ่งตรง
ไปยังนาโอะคุงแล้วเกาะแน่นกับสะโพกของเขา จับสายตาคนทั้งร้านให้สนใจได้เป็นอย่างดี

โทโม: "เธอดูตกใจมากเลยนะ...
-เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าริโอะ?"

ยูกิ: "อย่าบอกนะว่านายโดนรังแก?
มันเป็นใคร? ฉันจะไประเบิดหัวมันให้เอง!"


ริโอะคุงผู้ติดแน่นกับกระโปรงของนาโอะคุงส่ายหัวแล้วตอบทุกคำถามที่เขาถูกถามว่า"มืม มืม (ไม่ใช่)"
เขากระวนกระวายและเข่าอ่อน..รูปลักษณ์ภายนอกแบบนี้ไม่ใช่ริโอะคุงเอาซะเลย นาโอะคุงนั่งลงและ
พูดอย่างนุ่มนวลกับเขา

นาโอะ: "ริโอะคุง มีอะไรรึเปล่า?
...เธอบอกพี่ชายคนนี้ได้นะ"

ริโอะ: "อา...อืม... *พืมพำ*"

นาโอะ: "เอ๋!? คน...คนที่เธอชอบกำลังจะมาที่นี่พรุ่งนี้!?"

 

เก้าอี้หลายตัวถูกเลื่อน!!
บรรดานายท่านในร้านต่างลุกขึ้นยืนพร้อมกัน

ยูกิ: "ไม่ใช่พวกนาย!! นั่งลงไปเดี๋ยวนี้นะ!!"

ริโอะ: "อ้าาา....ฮือออ อย่าพูดดังสิพี่นาโอะ~~~~"

นาโอะ: "ขะ-ขอโทษนะ...พี่ตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะ..."

ยูกิ: "นั่นเป็นข่าวดีเลยนะริโอะ!
ถ้าอย่างนั้น เราควรจะทำยังไงดีกับสถานการณ์ตอนนี้...เราควรจะทำข้าวถั่วแดงไหม...?"

โทโม: "ใจเย็นก่อน
-ก่อนที่เราจะกระโดดไปบทสรุป ฟังริโอะพูดก่อนเถอะ"

นาโอะ: "อือฮึ ทำไม 'คนที่เธอชอบ' กำลังจะมาถึงเป็นปัญหาใหญ่ล่ะ?
พวกเราจะแสดงการเป็นเจ้าบ้านที่ดีด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามี ดังนั้นมันคงดีที่จะแสดงให้คนๆนั้นเห็นถึงด้านดีๆทั้งหมดของเธอ
จริงไหม♥"

ริโอะ: "แต่ แต่...
หนูไม่รู้ว่าหนูจะทำยังไงดี...
นี่เป็นครั้งแรกเลยที่หนูชอบใครสักคน..."


ฮืมมมมม...ริโอะคุงผู้กระวนกระวาย ดูเหมือนความรู้สึกแรกพบนี้จะสร้างความสับสนให้เขาอยู่พอ
สมควรทีเดียว แต่สิ่งที่พี่ๆต่างกังวลก็คือ...คนที่ริโอะชอบเป็นใครและมาจากไหน?

ยูกิ: "เฮ้ เด็กแบบไหนเหรอที่เป็น 'คนที่นายชอบน่ะ' ?
เป็นคนที่เรารู้จักรึเปล่า?"

นาโอะ: "อืม พี่ก็อยากจะถามเหมือนกัน...
คนที่เธอชอบเป็นคนแบบไหนเหรอ?"


บรรดาพี่ชาย(และนายท่านทั้งหลาย)ล้อมรอบริโอะคุงด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แก้มของริโอะคุงค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อถูกยิงคำถามสำคัญ ริโอะคุงค่อยๆสารภาพแบบประหม่าๆ

ริโอะ: "อะ..อืม...อ่า..ความจริงแล้ว..."

 

"""เอ๋อ๋อ๋!? คุณครูที่โรงเรียน!!?"""

 


หลังจากนั้นไม่นาน ในห้องนั่งเล่นคืนนั้น...
หลังจากปิดร้าน นาโอะคุงและพี่ชายทั้ง2ห้อมล้อมริโอะคุงและเปิดประชุมครอบครัว

ริโอะ: "แล้วต่อจากนั้น พอคุณครูได้ยินว่าหนูทำงานอยู่ที่ร้านเมดคาเฟ่ของครอบครัว เขาก็พูดว่า...
'น่าสนใจดีนะ! ครูขอไปลองใช้บริการหน่อยได้ไหม?'..
ฮือออออ หนูจะทำยังไงดี หนูจะทำยังไงดี
~~~!
หนูไปลดความอ้วนดีไหม?
หรือจะไปฝึกแต่งหน้า?
หรือจะไปเรียนทาเล็บดี
~~!!?"

นาโอะ: "เอาล่ะ เอาล่ะ ใจเย็นก่อน ริโอะคุง"

ยูกิ: "จากที่นายพูด...
ครูของนายใช่อืม...'พี่ชาย' ที่กระตือรือร้นมากๆที่เพิ่งเข้ามาปีนี้แล้วก็เป็นที่พูดถึงบ่อยๆเลยสินะ?
แต่ว่า...มันจะไม่ผิดเหรอ...หรือนายว่ายังไง..."

โทโม: "—-เลือดย่อมข้นกว่าน้ำสินะ"

ยูกิ: "....ทำไมนายต้องหันมามองฉันตอนที่พูดประโยคนั้นด้วย"

ริโอะ: "มันไม่มีอะไรผิดหรอกจริงไหม!? มีอะไรผิดเหรอที่จะรักกับผู้ชาย? มันคือรักแรกพบ!
มันไม่สำคัญว่าจะเป็นชายหรือหญิงตราบที่มันเป็นรักแท้!"

นาโอะ: "ใช่แล้ว ริโอะคุง
พี่ว่ามันคงมีอุปสรรคให้เผชิญบ้างแหละ...แต่นั่นก็เป็นความรู้สึกที่มีค่าของน้อง ดังนั้นพี่ก็
จะเชียร์เธอนะ
♥"

ริโอะ: "พี่นาโอะ...ขอบคุณมาก♥♥"

โทโม: "เอาล่ะ — เธอคงไม่กังวลว่าจะไม่ดึงดูดนายคุณครูคนนั้นหรอก จริงไหม? เธอก็แค่ทำแบบเดิม
ที่เคยทำเท่านั้นเอง?"

ริโอะ: "ฮือๆๆ หนูทำไม่ได้หรอก
คุณครูของหนู...เขาต่างจากนายท่านที่มาร้านของเรา เขาซื่อสัตย์แล้วก็สดชื่นตลอดเวลาด้วย...
หนูอายมากเลย...หนูทำอะไรลามกไม่ได้หรอก..."

ยูกิ: "...ฉันไม่เคยคิดว่าเธอจะมีความละอายเลยนะ...."

โทโม: "ถ้านั่นเป็นประเด็น ดูเหมือนว่าเราจะต้องหาทางอื่นที่จะล่อเขาให้เข้ามา"

นาโอะ: "อืมมมม...เธอจะทำตัวยังไงต่อหน้าเขาดีนะ..."

ยูกิ: "...ดูเหมือนว่าจะไม่มีวิธีอื่นแล้วนะ
ริโอะ มากับพี่"

ริโอะ: "เห? พี่จะทำอะไรเหรอ??"


...หลังจากพูดเช่นนั้น ยูกิคุงก็พาริโอะคุงไปยังครัวของ『Cherry Girls』 ซึ่งปรกติแล้วแม่ของพวกเขา
และลูกมือจะช่วยกันทำอาหารด้วยตัวพวกเขาเอง และคนที่รับผิดชอบต่อรายการอาหารที่เป็นของหวาน
ทั้งหมดคือใครกันน่ะหรือ? เขาก็คือยูกิคุงคนนี้นั่นเอง!

ยูกิ: "ฟังนะ ผู้ชายส่วนใหญ่จะชอบผู้หญิง...เอาล่ะในกรณีนี้ไม่ใช่ผู้หญิงแต่...
ผู้ชายจะชอบคนที่ทำอะไรให้กับครอบครัว หรือก็คือถ้านายอบเค้กทำมือแล้วแสดงออก
ด้านที่อ่อนโยนเหมือนอยู่กับครอบครัวออกมาจะเป็นใครก็ช่างเถอะ นายชนะได้ทุกคนล่ะ"

ริโอะ: "โอ้ววววววววววว พี่ยูกิ พี่เป็นอัจฉริยะเลย!!
แต่ แต่...หนูไม่รู้ว่าจะอบเค้กยังไงนี่"

ยูกิ: "นั่นล่ะคือเหตุผลว่าเรามาทำอะไรที่นี่ไง พี่จะทำให้ดูตั้งแต่ต้นจนจบ ดังนั้นเรามาทำพร้อมกันนะ"

นาโอะ: "ว้าววว ฟังดูวิเศษมากเลย...♥♥
มันเยี่ยมมากเลยจริงไหมริโอะคุง?"

ริโอะ: "ใช่เลย
...หือ? พี่โทโมไปไหนแล้ว?"

ยูกิ: "โอ้ว หมอนั่นเหรอ? เขา อ้า...อืม เขาทำอาหารไม่ได้ก็เลย..
หมอนั่นบอกว่าจะอยู่ในห้องของเขาแล้วก็ตัดชุดให้นายสำหรับพรุ่งนี้"

ริโอะ: "อุว้าววว! หนูตื่นเต้นสุดๆเลย!!"

ยูกิ: "เอาล่ะ งั้นก็เริ่มกันเถอะ
ฟังนะ มีสองสิ่งที่สำคัญในการทำเค้ก อย่างที่หนึ่งคือความรัก อย่างที่สองคือพลังกาย"

ริโอะ: "...."

ยูกิ: "ทำของหวาน...อืมหลายๆคนชอบคิดว่ามันเป็นงานของเด็กผู้หญิง...การที่จะตีครีมและผสม
วัตถุดิบต่างๆเข้าด้วยกันเป็นงานที่ยุ่งยาก นอกจากนี้ยังใช้พลังกายและความอดทนสูง เข้าใจใช่ไหม?
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมจึงมีผู้ชายเป็นพาธิชิเอ้(คนทำขนม)อยู่พอสมควรเหมือนกัน
นายสามารถบอกได้เลยว่าไม่ใช่แค่เด็กผู้หญิงเท่านั้นที่สามารถทำของหวานได้...
หรือถ้าจะให้ฉันพูด ผู้ชายที่ชอบทำขนมหวานก็ไม่มีอะไรผิดหรอก..."

ริโอะ: "....."

ยูกิ: "...เฮ้ นายฟังฉันอยู่รึเปล่าเนี่ย?"

ริโอะ: "อะ อืม...อา..."

ยูกิ: "มีอะไรเหรอ?"

ริโอะ: "มีดบาดนิ้วหนู..."

ยูกิ: "เอาแล้วเรอะะะะะ!!?
เรายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!!"

โถ่ เด็กน้อย...
อ้างอิงตามความเป็นจริงแล้ว ริโอะคุงนับได้ว่าเป็นคนที่ป้ำๆ เป๋อๆ เรื่องงานบ้านคนหนึ่งเลยทีเดียว
ริโอะคุงกำลังกระวนกระวายกับหยดเลือดที่เริ่มจะไหลออกจากปลายนิ้วชี้ของเขา แต่นาโอะคุงก็จับมือ
ของริโอะคุงอย่างนุ่มนวล

นาโอะ: "นี่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลเลยนะ
พี่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเดี๋ยวนี้ล่ะ"

ริโอะ: "เอ๋? พี่นาโอะ?"

ก่อนที่ริโอะคุงจะทันพูดอะไร นาโอะคุงนำนิ้วของริโอะคุงเข้าไปในปากของเขา...

 

 

นาโอะ: "มืมมมมม...*จู๊บ...แผล่บ...แผล่บ*...♥
เจ็บไหม? ริโอะคุง..."

 

 

 

ริโอะ: "อ้าาาา...พี่นาโอะ...!
มันจั๊กจี๋....อ้าาาาาาา
♥"

 

 

ยูกิ: (อุหวา...เทคนิคการเลียของพี่นาโอะ...เซ็กซี่สุดๆเลย...)

นาโอะคุงแค่ดูดนิ้วของริโอะคุง แต่...
ยูกิคุงไม่สามารถหลบสายตาจากริมฝีปากนุ่มนวลและลิ้นสีแดงสวยงามนั้นได้....

 

 

นาโอะ: "*จุ๊บ จู๊บ แผล่บ แผล่บ*...
ดูสิ...เลือดหยุดแล้วล่ะ"

ริโอะ: "ธีฮี่ๆๆ...♥ ขอบคุณมากพี่นาโอะ"

ยูกิ: "....."

นาโอะ: "?? ยูกิ มีอะไรเหรอ?
เธอจ้องพี่ซะเครียดขนาดนั้น..."

ยูกิ: "หวาาาา!!? มะ ไม่มีอะไรครับ!
ผมเพิ่งนึกออกว่าปฐมพยาบาลนี่ เอ่อ...สำคัญมาก!!"

ริโอะ: "ฮี่ๆๆๆๆๆ♥ พี่ยูกิลามก♥ พี่คงจะกำลังนึกให้ตัวเองโดนบาดมั่ง พี่นาโอะจะได้ไปดูดนิ้วให้ด้วย
จริงไหม
♥"

ยูกิ: "มะ ไม่ใช่นะ!!"

นาโอะ: (ลามก...?? ตรงไหนเหรอ...)

ยูกิ: "ยะ-ยะ-ยังไงก็ตาม กลับมาทำเค้กกันเถอะ!!
เอาล่ะ ริโอะ จับมีดดีๆนะเราจะเริ่มการตวงวัตถุดิบก่อน"

ริโอะ: "ตกลงงงง
เอาล่ะ หนูจะแสดงให้คุณครูเห็นด้านที่ดีที่สุดของหนูพรุ่งนี้!"


และระหว่างที่ริโอะคุงพูดอย่างกระตือรือร้น...
โทโมคุงกำลังออกแบบชุดอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ของเขา และเงี่ยหูฟังสิ่งที่กำลังดำเนินไปในห้องครัว

โทโม: "...ฟังดูพวกนั้นคงสนุกกันน่าดู..
——เอาล่ะเราต้องห่วงแค่งานหลังฉากของเราก็พอ"

 

"เธอแค่รอเท่านั้นล่ะ...พี่จะสร้างชุดที่กระชากหัวใจทุกๆคนและทำให้ผู้ชายธรรมดาต้องถาม
ตัวเองใหม่เลยทีเดียว
——!"

ด้วยความรู้สึกของผู้ที่รับผิดชอบด้านการตัดชุด ไฟของโทโมคุงถูกจุดขึ้นอย่างเต็มเปี่ยม
ใครจะไปรู้ล่ะว่าชุดที่น่าอับอายแต่น่ารักแบบไหนที่เขาจะทำมันขึ้นมา...?

 

Translator's Note: ข้าวถั่วแดง เป็นอาหารที่เสริ์ฟในงานมงคลต่างๆครับ
ข้อมูลเพิ่มเติม เชิญ http://en.wikipedia.org/wiki/Sekihan ได้ครับ
- patisserie ผมคุ้นๆว่ามันอ่านว่า 'พาธิชิเอ้' อ่ะนะครับ...
ข้อมูลเพิ่มเติม http://en.wikipedia.org/wiki/Patisserie
ถ้าผมอ่านผิดไปโทษคนพากย์แม่มดน้อยโดเรมีภาคอังกอร์ไม่ก็ชาร์ปเอาล่ะกันนะครับที่พวกโดเรมี
เปิดร้านทำทำขนมอ่ะครับ ผมอ้างอิงตามนั้น lol
- แปลไปซี๊ดไปครับตอนนี้...พี่นาโอะ.../gg
- เกลาตั้งนานแน่ะ ตอนนี้...กว่าจะอ่านลื่นในระดับหนึ่ง (หรือผมคิดไปเอง....)