Dragoonlord(Celberos) - Cherry Girls addicted mode

 เบื้องหลังฉากของเหล่าพี่ชายน้องชาย!? การ์ตูนที่จะทำให้หัวใจอบอุ่น
ด้วยเรื่องราวในวันธรรมดาๆของพวกเขา

การ์ตูน: นางิ อายาเมะ

Translator's Note: ผมแปลงภาพเป็นภาษาไทยแล้วนะครับ

ว้าววววー！！
พี่ชาย มีเกมส์สนุกๆเพียบเลยーーー☆☆☆

อ่า...โทษนะ เสียงดังไปหน่อย.....
ก็แบบว่า...แบบว่า บ้านริโอะไม่มีไอ้นี่นี่นา?

เพราะพี่โทโมน่ะสิ... ริโอะน่ะนะอยากจะได้จะตาย แต่ว่าพี่โทโมก็เอาแต่พูดว่า
『wiii(เขาพิมพ์มางี้จริงๆ...)น่ะไม่มีใครเขาซื้อกันหรอก ดูจากตารางเวลาที่เกมใหม่ๆจะวางขายก็ได้
ยังไงๆเกมเมอร์เขาก็สนใจRX360มากกว่าทั้งนั้น』
เนี่ย...พูดอย่างงี้ทุกทีเลย...ริโอะอยากได้ก็ไม่ยอมซื้อให้

ริโอะน่ะมีปัญหากับพี่ๆแล้วก็พวกโอตาคุเสมอๆเลยล่ะ～ 
นี่♥　นี่♥ พี่ชาย พรุ่งนี้จะมาเล่นด้วยกันอีกได้รึเปล่า?

「เฮ้ จะไม่เล่นต่อแล้วรึไง?
เกมส์ต่อไปฉันต้องชนะแน่ คอยดู!!」

หยา~ แหมคาซุคุงล่ะก็ ใจร้อนจริงๆนะー♥♥
แบบนี้เพราะหึงริโอะสินะ? สินะー??


「หวา~! อ...อย่านะ ! อย่ามาเกาะแกะสิมันคลื่นไส้ออก ! ! 」

เอ๋ น่าเบื่อชะมัดเลย
ถ้างั้น...ริโอะไปเกาะพี่ชายก็ได้ ♥♥

(――หมับ ฮิฮิ ♥♥)

เอ๋?
ก็เห็นคาซุชอบพูดแบบนี้บ่อยๆนี่ ว่า
『สำหรับฉันแล้ว ถ้าเป็นเพื่อนกันถึงจะพูดอะไรแบบนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก
แต่ถ้าเป็นคนที่ไม่รู้จักกันจะมาพูดแบบนี้ไม่ได้นะ』

แล้วพี่ชายก็เป็นเพื่อนของริโอะด้วยนี่
ถ้าเป็นเพื่อน คาซุคุงก็คงไม่ว่าอะไร ใช่มะ?


「บะ...บ้ารึไง！ไม่ได้พูดแบบนั้นซักหน่อย.....
พี่ฮะ พักนี้หมอนี่ชอบแหลไปเรื่อย
เชื่อมากไม่ได้นะฮะ 」


แหม...พูดอะไรแบบนั้นล่ะ คาซุคุง จะครอบครองริโอะไว้คนเดียวรึไงกัน！
หยา ทั้งสองต่อสู้เพื่อแย่งชิงริโอะกัน ♥♥
ริโอะล่ะก็ บาปหนาจริงๆนะ เจ้า ・เด็ก ・ผู้ ・ชาย ・คน ・นี้ ・เนี่ย ♥♥♥

 

「อา……พอเถอะ.....」

.....อย่างนี้นี่เอง
มาโมรุจังกับคาซุคุงยังไม่รู้สินะ...
พวกสาวใช้ที่ทำงานที่ร้านของริโอะทุกคนเป็นพวกพี่ชายของริโอะเองล่ะ
ทู้กกกกคน ทุนคนเลยนะ เป็น 『เด็กผู้ชาย』 ที่แต่งตัวด้วยชุดผู้หญิงกันหมดล่ะ ♥

ความฝันของริโอะน่ะนะ คือเป็นเด็กผู้ชายที่น่ารักเหมือนพี่นาโอะล่ะ ♪
――เหมือนพี่นาโอะเท่านั้น ยังไงก็ชี้แนะด้วยนะ ♥

「……ฮ๊าาา、พอๆๆ เลิกเล่นแล้ว
ทำไมเกมส์มันน่าเบื่ออย่างนี้」

โธ่ คาซุคุงล่ะก็ อย่าเพิ่งงอนสิ
ถ้างั้น จะจบเกมส์ไว้แบบนี้น่ะเหรอ?

นะ...นะ ♥
ก็เป็นอย่างที่ว่านี่ล่ะ、ขอสำรวจห้องของพี่ชายหน่อยได้รึเปล่า?
พี่ชายเก็บสะสมหนังสือลามกๆไว้เพียบเลยสินะ
โอ๊ะ หาเจอแล้ว♥♥♥

#11-01 จบ

Translator's Note: หมดQuizแล้ว!! ต่อไปก็Mid-Term = =
- สำหรับตอนนี้ได้พี่pandazlandมาช่วยเรื่องแปล ต้องขอบคุณมากๆเลยนะครับ
(ช่วงนี้ยืมมือคนอื่นไปเรื่อย - -) แต่คราวหน้าผมกลับมาแปลเองแล้วให้พี่pandazlandช่วยดู
ให้ล่ะครับ
- อาจจะงงๆนิดหน่อยมันวาร์ปไปวาร์ปมาเรื่องประโยค แต่ต้นฉบับเขาก็เป็นแบบนี้ล่ะนะครับ

ณ กลางดึกคืนหนึ่ง
ขณะที่พี่ชายน้องชายทั้งสี่ผู้ซึ่งทำงานอยู่ในคาเฟ่สาวใช้ครอสเดรส『CherryGirls』กำลังพักผ่อน
เพื่อคลายความเหนื่อยล้าหลังจากการทำงานในช่วงกลางวัน

ขณะที่กำลังพักผ่อน『ตามสบาย』 อยู่นั้น เค้าลางของความลำบากก็ได้เริ่มก่อตัวขึ้น
ดูเหมือนโทโมคุงเจออะไรเข้าซะแล้ว?

โทโม: "น――
นี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย...!?"

★ “Boys That Enjoy Maid Clothing!?” เนื้อเรื่อง 11-1

………

……………

…………………

หลังจากนั้นไม่นานนัก นาโอะคุง ยูกิคุง และริโอะคุงก็มาเบียดเสียดอยู่ในห้องของโทโมคุง
โทโมคุงทำสีหน้าไม่สบายใจอยู่หน้าโต๊ะที่มีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ควางอยู่
แขกทั้งสามคนต่างเริ่มโหวกเหวกโวยวายเสียงดัง

ยูกิ: "เรียกพวกเรามาตอนกลางคืนทำไมล่ะน่ะ?
ฉันกำลังจะไปอาบน้ำแล้วก็นอนอยู่แล้ว แต่กลับต้องมาขลุกอยู่ที่นี่แทนー"

ริโอะ: ใช่แล้ว!
ริโอะก็กำลังฟังเรื่องสยิวกิ๊วที่คุณนักพากย์ทางวิทยุเล่าให้ฟังอยู่เลย!

นาโอะ: "ริโอะคุง! พี่บอกตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ฟังรายการลามกน่ะ!"

ริโอะ: "อุ!!
เผลอพูดไปซะแล้ว!!"

นาโอะ: "ว่าแต่โทโมคุง เรียกพวกเรามานี่มีอะไรเหรอ?
มีอะไรที่เป็นปัญหารึเปล่า?"

โทโม: "ถ้าใครทำอะไรผม ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมพร้อมอภัยให้กับบาปของพวกเขา――
แต่ว่า...ดูนี่แล้วไม่ต้องบอกอะไรกับผมนะครับ"

หุๆๆๆ♥
ภาพที่ปรากฏขึ้นมาเป็นภาพของคนที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าและโชว์แผ่นหลังของเขาอยู่...

นาโอะ: "ว้าย!
นี่...มัน? รูปถ่ายลามก...?"

ริโอะ: "อ่า...อ้อ!
คนๆ นี้ท่าทางจะหน้าอกเล็กนะ...
แล้วไหนจะ...เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนน้า...

หวา!!
พี่นาโอะปิดตาริโอะซะแล้ว!!"

นาโอะ: "นี่! ริโอะคุงดูไม่ได้นะ!!
...เอ๋? แต่ว่าเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนจริงๆ ด้วย..."

ยูกิ: "......"

นาโอะ: "??
ยูกิ...ทำไมดูเหม่อๆแบบนั้นล่ะ...?"

ยูกิคุงสีหน้าซีดลงเมื่อดูหน้าจอนั้น พลางกัดริมฝีปากจนเขียวช้ำ
ก่อนที่จะตอบคำถามนั้นว่า

ยูกิ: "อ่า...นั่นผมเองล่ะ"

นาโอะ・ริโอะ: ""หา??""

ในทันที นาโอะคุงและยูกิคุงต่างจดจ้องเปรียบเทียบยูกิคุงกับคนในรูป
...จะว่าไป คนที่กำลังเปลี่ยนเสื้ออยู่ก็คือยูกิคุงในชุดเมดและสถานที่ที่เห็นก็เป็นห้องของยูกิคุงซะด้วย

นอกจากนี้ ยังมีหนวดแมลงสาบที่โผล่ออกมาอย่างชัดเจนนั่นอีก!

ไม่ผิดแน่ คนในรูปต้องเป็นยูกิคุงชัวร์ๆ

นาโอะ・ริโอะ: ""อ...อ๋าาาาาาาาาาาา น...นี่มันอะไรกันเนี่ย!!?""

โทโม: "ผมรู้มาจากคนที่เล่นบอร์ดด้วยกันน่ะ...
ดูเหมือนว่าจะยังมีการอัพโหลดภาพพวกนี้อยู่เรื่อยๆ

...ว่าแต่ ยูกิ
ช่วยอธิบายเหตุผลที่ยอมรับได้หน่อยจากการที่นายมาบีบคอฉันอยู่ตอนนี้ได้ไหม"

ยูกิ : "ก...แก!!
เพราะเป็นน้องชายหรอกนะถึงได้อดทนไว้น่ะ
แต่ถึงกับปล่อยรูปพวกนี้ออกไปนี่มันเกินไปแล้วนะเฟ้ย!!"

โทโม: "ม...ไม่ใช่ฉันนะ!!
ถึงฉันจะเคยทำแบบนี้ก็เถอะ...
แต่รูปพวกนี้ไม่ใช่ฝีมือฉันนะ!"

ริโอะ: "ดูคำพูดที่บรรทัดที่สองสิ..."

นาโอะ: "แล้วใครกันล่ะที่มาแอบถ่ายพวกเราน่ะ...!!?"

ตึกตักๆๆ...
ทั้งสามคนก้าวเดินเข้ามาด้วยตัวสั่นเทา

โทโม: "ข้างนอกนั้นมีต้นซากุระอยู่ใช่ไหมล่ะ ดูจากมุมที่ถ่ายแล้วคงเป็นที่นั่นล่ะ
แล้วก็ใช้เลนส์ระยะไกลแอบถ่ายมายังห้องของพวกเรา"

ริโอะ: "ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยนะ!?
คนญี่ปุ่นนี่หื่นจริงๆ!!?"

ยูกิ: "น...นี่ แล้วไม่มีรูปของคนอื่นๆเลยเหรอ!?
มีแค่ฉันคนเดียวที่ถูกแอบถ่ายน่ะนะ?"

โทโม: "ฉันเกรงว่า...ไม่ใช่แค่นายน่ะสิ"

โทโมคุงตอบยูกิคุงด้วยการยักไหล่ จากนั้นจึงขยับไปที่คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค
ผลลัพธ์ค่อยๆปรากฏสู่สายตาของทุกๆคน...

ทั้งรูปนาโอะคุงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ภาพที่ริโอะคุงกำลังเปลือยหลังจากอาบน้ำ
ยูกิคุงที่กำลังงีบหลับบนโต๊ะอย่างไม่ระมัดระวัง...และอื่นๆอีกมากมาย

ทุกครั้งที่สโครว์(scroll)เลื่อนลงมา ก็จะปรากฏภาพน่าอายต่างๆขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงท้ายหน้า
ทุกๆคนต่างรู้สึกโกรธมากที่ภาพของตนเองถูกเผยแพร่ลงสู่เว็บบอร์ด

นาโอะ: "ห...โหดร้ายที่สุดเลย รูปแบบนี้...
ถ้าใครมาเห็นเข้าล่ะก็ ผมคงเป็นเจ้าสาวไม่ได้แล้วแน่ๆเลย..."

ยูกิ: "เจ้าบ่าวครับไม่ใช่เจ้าสาว พี่นาโอะ"

ริโฮะ: "คนที่เอามาลงนี่เป็นใครมาจากไหนนะ!!
แบบนี้มันเป็นอาชญากรรมชัดๆเลย!?

ถ้าทุกคนเห็นภาพโป๊ของริโอะไปแล้วเลือดกำเดาไหลไม่หยุดจะทำยังไงล่ะ!!?"

โทโม: "...นั่นไม่น่าใช่จุดที่เธอควรจะโกรธนะ"

ยูกิ: "หยุดเดี๋ยวนี้เลยน้า!! พี่นาโอะ! (ฮือ)"

โทโม: "...ว่าแต่นายช่วยอธิบายความหมายของทิชชู่กองพะเนินที่อยู่ในรูปนี่ให้ฟังหน่อยสิ?"

ยูกิ: "คัดจมูกน่ะสิ! ฉันแพ้เกสรดอกไม้ คิดว่าอะไรเล่า!(ฮือๆๆ)
นายน่ะยังดี พอปิดหน้าต่างก็ไม่ถูกแอบมองจากสวนแล้ว"

โทโม: "ควรจะเรียกว่า ภาพเปลือยฉันไม่สามารถให้กันฟรีๆได้หรอกนะ

แต่จากนี้ไปเวลาจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก็คงต้องเตรียมใจไว้บ้างแล้วสิ"

ยูกิ: "ฉันเกลียดที่สุดเลย เกลียดบ้านเรา เกลียดคาเฟ่ เกลียดห้องทำงานในคาเฟ่...
เงินจะเอามาทำห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ไม่มี..."

นาโอะ: "นี่...ดูเหมือนจะมีโพสอะไรไว้ด้วยล่ะ
『ภาพถ่ายต่อไป: ช็อตสุดยอดอันแสนน่าดึงดูดใจประจำเดือนนี้!』...?"

จ...จะเป็นภาพแบบไหนกันนะ...
เสียงกลืนน้ำลายสั่นสะเทือนไปทั้งห้อง

และพอเลื่อนสโครว์(scroll)ลงมาอย่างหวาดระแวง สิ่งที่ปรากฏก็คือ――――!!

ริโอะ: "...เอ๋?
ภาพเปลี่ยนเสื้อผ้าของพี่นาโอะ?"

โทโม: "...เมื่อกี้ก็เห็นแล้วนี่"

ยูกิ: "...อ๋า?
จะว่าไปก็ใช่นะ...
ว่าแต่รูปนี้มันมีอะไรน่าดึงดูดล่ะน่ะ? (จับจ้อง)"

...และทันใดนั้นริโอะคุงก็สะดุดใจกับ 『อะไรซักอย่าง』

ริโอะ: "เอ๊ะ?
ภาพนี้มันดูแปลกๆไม่ใช่เหรอ?
ไอ้ที่พี่นาโอะสวมอยู่นั่นมัน..."

นาโอะ: "เอ๋??

อ๋า!? ไม่น้าาาาาาาาา!!
ไม่ได้นะ ไม่ได้นะ ไม่ได้นะ ทุกคนห้ามดูน้าาาาาาาา!!!"

ยูกิ・โทโม: ""อา...""

นาโอะเข้ามาบังหน้าจอLCDไว้แต่ว่าไม่ทันการณ์
ทุกๆคนรู้ถึงสิ่งที่ดึงดูดใจ 『อะไรบางอย่าง』 เข้าให้แล้ว...

นั่นคือนาโอะคุง...

ใต้กระโปรงชุดสาวใช้ของเขามีกางเกงในของผู้ชายนั่นเอง!

ยูกิ: "ด...ด...ด...ดีแล้ว ดีแล้วล่ะครับพี่นาโอะ! นี่ล่ะดีแล้ว!!
กลับมาด้วยกันเถอะครับ!! กลับมาเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาด้วยกัน!!"

นาโอะ: "...ตาบ้ายูกิ"

ยูกิ: "เห?"

นาโอะ: "...พี่เป็นแผลลึกในใจซะแล้ว พี่ขอกลับห้องก่อนล่ะ..."

หลังจากสิ้นคำพูด...
นาโอะคุงก็ออกจากห้องของโทโมคุงกลับไปยังห้องของตนจริงๆซะด้วย

ทิ้งไว้แต่ยูกิคุงที่ยื่นเหม่อลอยอยู่...

ยูกิ: "พ...พี่นาโอะ..."

ริโอะ: "ร้องไห้เลยเหรอ ร้องไห้เลยเหรอ~♪
ไหน...บอกคุณครูมาซิ♥♥"

ยูกิ: "ฮ...ฮึ่มมมมมมม ไอ้โรคจิตวิปริตแอบถ่าย!!
จะต้องจับมันด้วยมือคู่นี้แล้วส่งตำรวจให้ได้!!"

โทโม: "...ถูกเมินสินะ"

ริโอะ: "ถูกเมินน่ะสิ"

ยูกิ: "มา! จะขายไม่ออกก็ช่าง! จะแต่งงานไม่ได้ก็ช่าง!
จะต้องจับตัวคนร้ายให้ได้และโดยไว คอยดู!!"

...ใช่แล้ว จะปล่อยปละละเลยเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ต่อให้เป็นเด็กผู้ชายก็ยังต้องการความเป็นส่วนตัวนะ!

โทโม: "ดีล่ะ ถ้ายังงั้นต่อไปนี้จะต้องคอยตรวจดูต้นซากุระให้ดี
ถ้าคราวหน้ามันมาถ่ายอีกเมื่อไรก็จับมันเลย"

ริโอะ: "เย้~!
ตำรวจสาวใช้เด็กผู้ชาย ออกโรงได้~~!"


ยูกิ: "แต่ก่อนหน้านั้น...พวกเราไปง้อพี่นาโอะกันก่อนดีไหม...??"

Translator's Note: Creditตอนนี้ยกให้พี่shionจริงๆครับ http://shion.exteen.com นะครับ lol
- อย่างว่าล่ะครับ พี่เขาไม่ค่อยว่าง จะหาทางทำให้ตอนใหม่มาลงให้ได้เร็วที่สุดแต่อย่าได้คาดหวัง
อะไรมากมายเลยนะครับ ผมจะร้องไห้แล้ว ทำไงให้เอามาลงได้เนี่ย TTwTT
- เป็นการแปลจากJapล่ะครับ ฉะนั้นถ้ามีอะไรผิดพลาดยังไง เนื่องจากเป็นภาษาที่ผมไม่ถนัด และ
บางจุดพี่shionก็แปลมาแปลกๆนิดๆ ผมเลยต้องเกลาเองนิดหน่อยน่ะครับ ผิดพลาดยังไงต้องขออภัย
มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
- ก็สุดท้าย...สำหรับตอนนี้ถือเป็นของขวัญจากผมล่ะกันนะครับ ในวันศุกร์13แบบนี้ แต่ไม่ใช่แค่มันเป็น
"วันศุกร์13"หรอกครับ เพราะวันนี้(13พฤศจิกายน) เป็นวันคล้ายวันเกิดผมเองครับ แก่ไปอีกปี...
หวังว่าทุกท่านๆจะมีความสุขกับตอนนี้นะครับ :D

เมดผู้งดงามซึ่งเป็นคอสเพลย์เยอร์ที่งดงาม...แต่ "เด็กชาย" โทโมคุงมีความลับซึ่งเขาจะแสดงให้ "คุณ"
รู้คนเดียวในอินเตอร์เน็ต♪ เขาแค่ต้องการจะแสดงชุดที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาใหม่ล่าสุดเท่านั้น แต่ดูเหมือน
บรรยากาศจะดูเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ... จ...จะดีเหรอที่จะเอามาให้ดูเนี่ย?! และในคอมมิค โทโมคุงแสดงให้
เห็นถึงสายตาที่เหลือบมองด้วยความหมายลึกซึ้ง(?) "หัวใจของเด็กผู้ชาย" นี่ช่างเข้าใจได้ยากจริงๆ !

 เบื้องหลังฉากของเหล่าพี่ชายน้องชาย!? การ์ตูนที่จะทำให้หัวใจอบอุ่น
ด้วยเรื่องราวในวันธรรมดาๆของพวกเขา

การ์ตูน: นางิ อายาเมะ

Translator's Note: ผมแปลงภาพเป็นภาษาไทยแล้วนะครับ

แล้วนายจะเอายังไงต่อล่ะ?
ถ้านายอยากจะดู ฉันก็จะให้นายดู
ภาพพวกนี้ไม่มีวันที่จะได้มาขึ้นเว็บไซต์ฉันแน่ๆ——

...แต่นายต้องบอกว่า "ขอร้องล่ะ" ก่อนนะ ♥

——อะไรนะ?
หุๆๆ...มีอะไรแปลกล่ะ? นายพูดไม่ได้เหรอ?
ถ้าแค่นายพูดออกมา ฉันว่ามันคงจะดีกว่าสำหรับตัวนายนะ...
พูดสิ———นายอยากจะดูไหม?

——เห...♥

ดี——ดีมาก
เวลาที่นายขอร้องคนอื่นให้ทำอะไรให้ นายต้องถามแบบนอบน้อมอย่างนี้แหละ

รอแป๊บหนึ่งล่ะกัน
ฉันจะให้นายดูเดี๋ยวนี้ล่ะ ♥

——ไง นายเห็นแล้วล่ะสิ?
สิ่งประดิษฐ์ล่าสุดของฉัน...

ฉันทำได้ดีเลยทีเดียวล่ะถ้าให้ฉันพูดเอง
ถึงมันจะยึดติดกับข้อมูลต้นแบบมากไปหน่อย แต่มันก็ไม่ได้ดูเป็นแนวอนิเมหรือว่าดูราคาถูกถึงขนาดนั้น
ไหนฉันจะดัดแปลงรายละเอียดต่างๆของวัตถุดิบอีก

แล้วไหนจะ——หุๆ♥ คำอะไรนะที่พวกนายชอบใช้กันบ่อยๆ อืม——
ลามก นายว่างั้นไหม?

——นายว่ามันวิเศษไหม?
ทุกคนเสพย์ภาพพวกนี้เข้าไปโดยไม่รู้ว่าฉันเป็นเด็กผู้ชาย
ฉันพนันได้เลยว่าลมหายใจของพวกนั้นจะต้องรุ่มร้อนแล้วก็ถี่หนักแน่ๆ

ทีนี้ ลองพิจารณาพวกนายดู——
บางทีมันอาจจะทำให้ยิ่งตื่นเต้นขึ้นก็ได้ถ้าพวกนายรู้ว่าฉันเป็นเด็กผู้ชาย?
นี่ ดูสิ...
นายคงบอกได้ใช่ไหมล่ะ? ถ้าฉันทำแบบนี้ นายคงปฏิเสธไม่ได้สินะว่าฉันเป็นเด็กผู้ชาย——♥

นายควรจะรู้สึกสำนึกบุญคุณไว้นะ
นายได้ดูรูปพวกนี้เพราะนายรู้ว่าฉันเป็นเด็กผู้ชาย เข้าใจไหม
ส่วนที่ไม่ใช่ "เด็กผู้หญิง" ภายใต้รูปลักษณ์เด็กสาวภายนอกของ "โมโมะ"
เป็นสิทธิพิเศษเลยล่ะ คิดงั้นไหม?

หือ——ไม่เป็นไรหรอก ทำได้เลย เขยิบเข้ามาใกล้ๆให้เห็นชัดๆกว่านี้สิ... ♥
จะครวญครางอะไรก็ได้อย่างที่นายต้องการ
ฉันคงไม่ต้องบอกนายนะว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้านายเปิดเผยสิ่งที่ฉันเป็นออกไป...
นายอยากจะดูภาพพวกนี้ต่อไปเรื่อยๆ จริงไหมล่ะ?

...หา...นายบอกว่าอะไรนะ?

บ...บ้าอะไรอย่างนี้...
นายมันก็แค่คนโง่คนหนึ่งเท่านั้นแหละ ฉันรู้ว่านายคงไม่มีทางเปิดเผยข้อมูลพวกนี้ให้เพื่อนๆนาย
ที่ชอบเรื่องพวกนี้หมือนกันกับนายหรอก
นายบอกว่านายจะไม่ปริปากบอกใครไม่ใช่เพราะนายอยากดูภาพพวกนี้ แต่เป็นเพราะนายเป็น"เพื่อน"
ของฉันงั้นรึ?
ทฤษฎีของนายมันงี่เง่าซะจนไม่น่าสนใจจริงๆ

ม...ไม่มีทางล่ะ ฉันขอยกเลิกการถ่ายรูปชั่วคราว
ฉันจะไม่ให้นายดูรูปอีกแล้วเหมือนกัน

………

เหอะ...ใช่แล้ว
นายแค่ต้องมาประจบฉันแบบนั้นแหละ
ถ้านายทำตัวเหมือนเด็กน้อยแสนดี——ฉันอาจจะไม่เก็บสิ่งที่นายอยากดูไว้ก็ได้

——หืม?
ถึงเวลาที่อนิเมนายจะฉายแล้วรึ อืม...
นายจับตาดูสิ่งที่ฉันโพสต์ตอบ ใช่ไหม?

หุๆ...ได้
ฉันจะหาข้อความที่นายตอบแล้วทักนายล่ะกัน

ฉันจะเปิดกล้องไว้
ดูอนิเมกับนาย——ก็ไม่ได้ฟังดูแย่นะ

#10-02 จบ

Translator's Note: "วัตถุดิบ" ที่โทโมพูดถึงหมายถึงตัวละครที่โทโมเอาไอเดียเรื่องชุดมาน่ะครับ
- หมดstockแล้วครับ Cherry GirlsแปลEng... ต่อไปนี้ถ้าจะลงได้ต้องแปลJapแล้วครับ...
ซึ่งไม่เป็น... ถ้าจะให้แปลจริงๆลู่ทางมันก็มีล่ะครับ ผมจะพยายามล่ะกัน อย่าคาดหวังมากนะครับ
แต่ก็ไม่ได้แปลว่าผมจะทิ้งCherry Girlsนะ อย่างที่บอก ผมจะหาทางล่ะกันครับ(เพราะผมก็อยากอ่าน...)
- เกือบต้องเซ็นเซอร์ล่ะตอนนี้..ล่อแแหลมจริงๆ...
- สอบเสร็จแล้วเว้ยครับ!! TTwTT