ณ กลางดึกคืนหนึ่ง
ขณะที่พี่ชายน้องชายทั้งสี่ผู้ซึ่งทำงานอยู่ในคาเฟ่สาวใช้ครอสเดรส『CherryGirls』กำลังพักผ่อน
เพื่อคลายความเหนื่อยล้าหลังจากการทำงานในช่วงกลางวัน
ขณะที่กำลังพักผ่อน『ตามสบาย』 อยู่นั้น เค้าลางของความลำบากก็ได้เริ่มก่อตัวขึ้น
ดูเหมือนโทโมคุงเจออะไรเข้าซะแล้ว?
โทโม: "น――
นี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย...!?"
★ “Boys That Enjoy Maid Clothing!?” เนื้อเรื่อง 11-1
………
……………
…………………
หลังจากนั้นไม่นานนัก นาโอะคุง ยูกิคุง และริโอะคุงก็มาเบียดเสียดอยู่ในห้องของโทโมคุง
โทโมคุงทำสีหน้าไม่สบายใจอยู่หน้าโต๊ะที่มีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ควางอยู่
แขกทั้งสามคนต่างเริ่มโหวกเหวกโวยวายเสียงดัง
ยูกิ: "เรียกพวกเรามาตอนกลางคืนทำไมล่ะน่ะ?
ฉันกำลังจะไปอาบน้ำแล้วก็นอนอยู่แล้ว แต่กลับต้องมาขลุกอยู่ที่นี่แทนー"
ริโอะ: ใช่แล้ว!
ริโอะก็กำลังฟังเรื่องสยิวกิ๊วที่คุณนักพากย์ทางวิทยุเล่าให้ฟังอยู่เลย!
นาโอะ: "ริโอะคุง! พี่บอกตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ฟังรายการลามกน่ะ!"
ริโอะ: "อุ!!
เผลอพูดไปซะแล้ว!!"
นาโอะ: "ว่าแต่โทโมคุง เรียกพวกเรามานี่มีอะไรเหรอ?
มีอะไรที่เป็นปัญหารึเปล่า?"
โทโม: "ถ้าใครทำอะไรผม ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมพร้อมอภัยให้กับบาปของพวกเขา――
แต่ว่า...ดูนี่แล้วไม่ต้องบอกอะไรกับผมนะครับ"
โทโมคุงไถลนิ้วไปกับทัชแพ็ท
สกรีนเซอร์เวอร์บัดนี้ได้หายไปแล้ว ภาพบนจอLCDค่อยๆแสดงขึ้นมา
หุๆๆๆ♥
ภาพที่ปรากฏขึ้นมาเป็นภาพของคนที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าและโชว์แผ่นหลังของเขาอยู่...
นาโอะ: "ว้าย!
นี่...มัน? รูปถ่ายลามก...?"
ริโอะ: "อ่า...อ้อ!
คนๆ นี้ท่าทางจะหน้าอกเล็กนะ...
แล้วไหนจะ...เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนน้า...
หวา!!
พี่นาโอะปิดตาริโอะซะแล้ว!!"
นาโอะ: "นี่! ริโอะคุงดูไม่ได้นะ!!
...เอ๋? แต่ว่าเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนจริงๆ ด้วย..."
ยูกิ: "......"
นาโอะ: "??
ยูกิ...ทำไมดูเหม่อๆแบบนั้นล่ะ...?"
ยูกิคุงสีหน้าซีดลงเมื่อดูหน้าจอนั้น พลางกัดริมฝีปากจนเขียวช้ำ
ก่อนที่จะตอบคำถามนั้นว่า
ยูกิ: "อ่า...นั่นผมเองล่ะ"
นาโอะ・ริโอะ: ""หา??""
ในทันที นาโอะคุงและยูกิคุงต่างจดจ้องเปรียบเทียบยูกิคุงกับคนในรูป
...จะว่าไป คนที่กำลังเปลี่ยนเสื้ออยู่ก็คือยูกิคุงในชุดเมดและสถานที่ที่เห็นก็เป็นห้องของยูกิคุงซะด้วย
นอกจากนี้ ยังมีหนวดแมลงสาบที่โผล่ออกมาอย่างชัดเจนนั่นอีก!
ไม่ผิดแน่ คนในรูปต้องเป็นยูกิคุงชัวร์ๆ
นาโอะ・ริโอะ: ""อ...อ๋าาาาาาาาาาาา น...นี่มันอะไรกันเนี่ย!!?""
โทโม: "ผมรู้มาจากคนที่เล่นบอร์ดด้วยกันน่ะ...
ดูเหมือนว่าจะยังมีการอัพโหลดภาพพวกนี้อยู่เรื่อยๆ
...ว่าแต่ ยูกิ
ช่วยอธิบายเหตุผลที่ยอมรับได้หน่อยจากการที่นายมาบีบคอฉันอยู่ตอนนี้ได้ไหม"
ยูกิ : "ก...แก!!
เพราะเป็นน้องชายหรอกนะถึงได้อดทนไว้น่ะ
แต่ถึงกับปล่อยรูปพวกนี้ออกไปนี่มันเกินไปแล้วนะเฟ้ย!!"
โทโม: "ม...ไม่ใช่ฉันนะ!!
ถึงฉันจะเคยทำแบบนี้ก็เถอะ...
แต่รูปพวกนี้ไม่ใช่ฝีมือฉันนะ!"
ริโอะ: "ดูคำพูดที่บรรทัดที่สองสิ..."
นาโอะ: "แล้วใครกันล่ะที่มาแอบถ่ายพวกเราน่ะ...!!?"
ตึกตักๆๆ...
ทั้งสามคนก้าวเดินเข้ามาด้วยตัวสั่นเทา
โทโม: "ข้างนอกนั้นมีต้นซากุระอยู่ใช่ไหมล่ะ ดูจากมุมที่ถ่ายแล้วคงเป็นที่นั่นล่ะ
แล้วก็ใช้เลนส์ระยะไกลแอบถ่ายมายังห้องของพวกเรา"
ริโอะ: "ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยนะ!?
คนญี่ปุ่นนี่หื่นจริงๆ!!?"
ยูกิ: "น...นี่ แล้วไม่มีรูปของคนอื่นๆเลยเหรอ!?
มีแค่ฉันคนเดียวที่ถูกแอบถ่ายน่ะนะ?"
โทโม: "ฉันเกรงว่า...ไม่ใช่แค่นายน่ะสิ"
โทโมคุงตอบยูกิคุงด้วยการยักไหล่ จากนั้นจึงขยับไปที่คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค
ผลลัพธ์ค่อยๆปรากฏสู่สายตาของทุกๆคน...
ทั้งรูปนาโอะคุงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ภาพที่ริโอะคุงกำลังเปลือยหลังจากอาบน้ำ
ยูกิคุงที่กำลังงีบหลับบนโต๊ะอย่างไม่ระมัดระวัง...และอื่นๆอีกมากมาย
ทุกครั้งที่สโครว์(scroll)เลื่อนลงมา ก็จะปรากฏภาพน่าอายต่างๆขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงท้ายหน้า
ทุกๆคนต่างรู้สึกโกรธมากที่ภาพของตนเองถูกเผยแพร่ลงสู่เว็บบอร์ด
นาโอะ: "ห...โหดร้ายที่สุดเลย รูปแบบนี้...
ถ้าใครมาเห็นเข้าล่ะก็ ผมคงเป็นเจ้าสาวไม่ได้แล้วแน่ๆเลย..."
ยูกิ: "เจ้าบ่าวครับไม่ใช่เจ้าสาว พี่นาโอะ"
ริโฮะ: "คนที่เอามาลงนี่เป็นใครมาจากไหนนะ!!
แบบนี้มันเป็นอาชญากรรมชัดๆเลย!?
ถ้าทุกคนเห็นภาพโป๊ของริโอะไปแล้วเลือดกำเดาไหลไม่หยุดจะทำยังไงล่ะ!!?"
โทโม: "...นั่นไม่น่าใช่จุดที่เธอควรจะโกรธนะ"
ยูกิ: "รู้สึกเหมือนจะกำลังเป็นที่ฮือฮาในบอร์ดเลยนะ...
มาเห็นภาพผู้ชายโป๊จะรู้สึกยังไงนะ?
คงต้องรู้สึกไม่ดีแน่ๆเลยเนอะ...?"
นาโอะ: "อา...แต่ภาพยูกิคุงตอนหลับอยู่บนโต๊ะก็น่ารักดีนะ...
ใบหน้าน้องชายผมตอนนอนนี่น่ารักจริงๆ♥"
ยูกิ: "หยุดเดี๋ยวนี้เลยน้า!! พี่นาโอะ! (ฮือ)"
โทโม: "...ว่าแต่นายช่วยอธิบายความหมายของทิชชู่กองพะเนินที่อยู่ในรูปนี่ให้ฟังหน่อยสิ?"
ยูกิ: "คัดจมูกน่ะสิ! ฉันแพ้เกสรดอกไม้ คิดว่าอะไรเล่า!(ฮือๆๆ)
นายน่ะยังดี พอปิดหน้าต่างก็ไม่ถูกแอบมองจากสวนแล้ว"
โทโม: "ควรจะเรียกว่า ภาพเปลือยฉันไม่สามารถให้กันฟรีๆได้หรอกนะ
แต่จากนี้ไปเวลาจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก็คงต้องเตรียมใจไว้บ้างแล้วสิ"
ยูกิ: "ฉันเกลียดที่สุดเลย เกลียดบ้านเรา เกลียดคาเฟ่ เกลียดห้องทำงานในคาเฟ่...
เงินจะเอามาทำห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ไม่มี..."
นาโอะ: "นี่...ดูเหมือนจะมีโพสอะไรไว้ด้วยล่ะ
『ภาพถ่ายต่อไป: ช็อตสุดยอดอันแสนน่าดึงดูดใจประจำเดือนนี้!』...?"
จ...จะเป็นภาพแบบไหนกันนะ...
เสียงกลืนน้ำลายสั่นสะเทือนไปทั้งห้อง
และพอเลื่อนสโครว์(scroll)ลงมาอย่างหวาดระแวง สิ่งที่ปรากฏก็คือ――――!!
ริโอะ: "...เอ๋?
ภาพเปลี่ยนเสื้อผ้าของพี่นาโอะ?"
โทโม: "...เมื่อกี้ก็เห็นแล้วนี่"
ยูกิ: "...อ๋า?
จะว่าไปก็ใช่นะ...
ว่าแต่รูปนี้มันมีอะไรน่าดึงดูดล่ะน่ะ? (จับจ้อง)"
นาโอะ: "ท...ทุกคนอย่าดูน้าาาาาา
ต่อให้เป็นครอบครัวเดียวกันก็เถอะ แต่ให้มาเห็นตอนแต่งตัวนี่มันก็น่าอายอยู่นะ..."
อืม...ไม่เห็นมีอะไรน่าแปลก(?) ภาพตอนเปลี่ยนเสื้อผ้ามีอะไรดึงดูดนะ...
...และทันใดนั้นริโอะคุงก็สะดุดใจกับ 『อะไรซักอย่าง』
ริโอะ: "เอ๊ะ?
ภาพนี้มันดูแปลกๆไม่ใช่เหรอ?
ไอ้ที่พี่นาโอะสวมอยู่นั่นมัน..."
นาโอะ: "เอ๋??
อ๋า!? ไม่น้าาาาาาาาา!!
ไม่ได้นะ ไม่ได้นะ ไม่ได้นะ ทุกคนห้ามดูน้าาาาาาาา!!!"
ยูกิ・โทโม: ""อา...""
นาโอะเข้ามาบังหน้าจอLCDไว้แต่ว่าไม่ทันการณ์
ทุกๆคนรู้ถึงสิ่งที่ดึงดูดใจ 『อะไรบางอย่าง』
เข้าให้แล้ว...
นั่นคือนาโอะคุง...
ใต้กระโปรงชุดสาวใช้ของเขามีกางเกงในของผู้ชายนั่นเอง!
โทโม: "หรือว่า...ที่บอกว่าน่าดึงดูดนั่น..."
ริโอะ: "พ...พี่นาโอะ!
ไม่ได้น้าาาา สุภาพสตรีจะใส่ของแบบนี้ไว้ใต้ร่มผ้าไม่ได้น้าาาาา!!"
ยูกิ: "แต่ผมกลับรู้สึกตรงกันข้าม...
พี่นาโอะพี่ชายของผมยังซ่อนความเป็นชายไว้...(น้ำตาไหลพราก)"
นาโอะ: "ว้ายยยยยยย!!!
แค่ตอนนั้นเท่านั้นแหละ แค่ตอนนั้นเท่านั้นเอง!
แบบว่าอากาศมันร้อนก็เลยรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวน่ะ... เลยจะหาอะไรหลวมๆใส่ก็เท่านั้นเอง!
เชื่อสิ~~~!!"
โทโม: "แต่แบบนี้เวลาทำงานแล้วใส่กางเกงในของเด็กผู้ชายมันก็ไม่ค่อยสะดวกสิครับ..."
ริโอะ: "พี่นาโอะ หรือว่าพี่จะมีชุดชั้นในของผู้ชายอยู่อย่างงั้นเหรอ?"
โทโมคุงและริโอะคุงไล่ต้อนคำถามใส่นาโอะคุง
นาโอะคุงที่ได้แต่ตัวเล็กลงเรื่อยๆ เอานิ้วมือทั้งสิบนิ้วของเขาประสานกันไว้แล้วค่อยๆตอบ
ด้วยน้ำเสียงเหนียมอาย
นาโอะ: "ก...ก็...
เอ่อ...นะ...
ผม...ก็เป็น...เด็กผู้ชายนี่นา..."
ยูกิ: "ด...ด...ด...ดีแล้ว ดีแล้วล่ะครับพี่นาโอะ! นี่ล่ะดีแล้ว!!
กลับมาด้วยกันเถอะครับ!! กลับมาเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาด้วยกัน!!"
นาโอะ: "...ตาบ้ายูกิ"
ยูกิ: "เห?"
นาโอะ: "...พี่เป็นแผลลึกในใจซะแล้ว พี่ขอกลับห้องก่อนล่ะ..."
หลังจากสิ้นคำพูด...
นาโอะคุงก็ออกจากห้องของโทโมคุงกลับไปยังห้องของตนจริงๆซะด้วย
ทิ้งไว้แต่ยูกิคุงที่ยื่นเหม่อลอยอยู่...
ยูกิ: "พ...พี่นาโอะ..."
ริโอะ: "ร้องไห้เลยเหรอ ร้องไห้เลยเหรอ~♪
ไหน...บอกคุณครูมาซิ♥♥"
ยูกิ: "ฮ...ฮึ่มมมมมมม ไอ้โรคจิตวิปริตแอบถ่าย!!
จะต้องจับมันด้วยมือคู่นี้แล้วส่งตำรวจให้ได้!!"
โทโม: "...ถูกเมินสินะ"
ริโอะ: "ถูกเมินน่ะสิ"
ยูกิ: "มา! จะขายไม่ออกก็ช่าง! จะแต่งงานไม่ได้ก็ช่าง!
จะต้องจับตัวคนร้ายให้ได้และโดยไว คอยดู!!"
...ใช่แล้ว จะปล่อยปละละเลยเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ต่อให้เป็นเด็กผู้ชายก็ยังต้องการความเป็นส่วนตัวนะ!
โทโม: "ดีล่ะ ถ้ายังงั้นต่อไปนี้จะต้องคอยตรวจดูต้นซากุระให้ดี
ถ้าคราวหน้ามันมาถ่ายอีกเมื่อไรก็จับมันเลย"
ริโอะ: "เย้~!
ตำรวจสาวใช้เด็กผู้ชาย ออกโรงได้~~!"
ยูกิ: "แต่ก่อนหน้านั้น...พวกเราไปง้อพี่นาโอะกันก่อนดีไหม...??"
Translator's Note: Creditตอนนี้ยกให้พี่shionจริงๆครับ http://shion.exteen.com นะครับ lol
- อย่างว่าล่ะครับ พี่เขาไม่ค่อยว่าง จะหาทางทำให้ตอนใหม่มาลงให้ได้เร็วที่สุดแต่อย่าได้คาดหวัง
อะไรมากมายเลยนะครับ ผมจะร้องไห้แล้ว ทำไงให้เอามาลงได้เนี่ย TTwTT
- เป็นการแปลจากJapล่ะครับ ฉะนั้นถ้ามีอะไรผิดพลาดยังไง เนื่องจากเป็นภาษาที่ผมไม่ถนัด และ
บางจุดพี่shionก็แปลมาแปลกๆนิดๆ ผมเลยต้องเกลาเองนิดหน่อยน่ะครับ ผิดพลาดยังไงต้องขออภัย
มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
- ก็สุดท้าย...สำหรับตอนนี้ถือเป็นของขวัญจากผมล่ะกันนะครับ ในวันศุกร์13แบบนี้ แต่ไม่ใช่แค่มันเป็น
"วันศุกร์13"หรอกครับ เพราะวันนี้(13พฤศจิกายน) เป็นวันคล้ายวันเกิดผมเองครับ แก่ไปอีกปี...
หวังว่าทุกท่านๆจะมีความสุขกับตอนนี้นะครับ :D